Sporten en gezond zijn was voor mij altijd iets vanzelfsprekends. Kwart en halve triathlons, halve marathons, Luik-Bastenaken-Luik, Amstel Gold Race, Waalse Pijl, La Marmotte…. Het was logisch dat ik meedeed. Gezondheid, een goede conditie, genieten van de omgeving, de inspanning die je levert en het voldane gevoel na afloop. Heel normaal en vanzelfsprekend allemaal.Ook in de thuissituatie allemaal heel vanzelfsprekende dingen: een vrouw, twee vrolijke, gezonde en actieve kinderen. Een leven dat lekker en onbezorgd voortkabbelt.
In 2003 was alles echter niet meer zo heel vanzelfsprekend. In dat jaar fietste ik samen met mijn vader mijn eerste ‘Marmotte’. Ik genoot van de beklimming van de Croix de Fer, Telegraphe, Galibier en de finish op Alpe d’Huez.
Echter, in dat jaar werd ik ook voor het eerst van zeer nabij geconfronteerd met de ziekte kanker. Bij mijn zus werd borstkanker geconstateerd. Plotseling was het leven niet meer zo vanzelfsprekend. Er bleek namelijk nog een ander leven te zijn. Een leven van ziek zijn, pijn, hoop, verdriet en vooral vechten.
De wijze waarop zij met haar ziekte omging heeft veel indruk op mij gemaakt. Nooit klagen, altijd positief en vooral vechten. Ondanks haar enorme vechtlust heeft zij de strijd uiteindelijk niet kunnen winnen en overleed op slechts 39 jarige leeftijd.
Mijn persoonlijke motivatie om mee te doen is, uiteraard, ter nagedachtenis aan mijn zus. Maar ook om middels het uitoefenen van mijn hobby en het volbrengen van een sportieve uitdaging een kleine bijdrage te leveren aan het bestrijden van die vreselijke ziekte.
Marco fietst mee in het estafetteteam.
.JPG)